بولوت

دارم تنگه ابوقریب* رو میبینم

یه ساعت اولش دو ساعت طول کشیده

نمیکشم بیشتر از 10 دیقه یه ربع متصل دیدنش رو. باید انتراکت داشته باشم وسطش.

چطور میخوابن؟ چطور دیوونه نشدن؟ چطور هنوز زنده ان و از جنازه اون آدمها پله ساختن برای بالا رفتن؟ چطور خون اون آدمها دامنشون رو نگرفت؟ چطور ظلم این همه پایدار می مونه؟ چیزی پایدارتر از ظلم هم هست؟

کاش اگر دنیای دیگری بود، نبینیم که خدا هم طرف ایناست.

قسمت بامزه ماجرا اینه سازنده این فیلم همون آدمهایی هستن که از جسد کشته های جنگ پله ساختن برای پیشرفتشون، الان هم اینها رو میسازن که به گمان خودشون با پروپاگاندا مردم رو مدیون خون به قول خودشون شهدا! کنن

*سلام بر آن بدن های پاک پاره پاره

سلام بر آن جان های عزیز