"پوستر دوران شوروی به سال ۱۹۴۰ که افزایش جمعیت را تبلیغ می‌کند و می‌گوید: «کودکان، مزه (لذت زندگی) جماهیر شوروی، آینده کشور و خانواده‌هایمان هستند.»

شاید خانه‌های مردم برق نداشته باشد، اقتصادویران باشد، شهروندان برای نان خوردن صف ببندند و کشور روی هوا باشد اما دیکتاتورها همیشه شهروندان را به افزایش جمعیت تشویق می‌کنند. آن‌ها سرباز می‌خواهند، زیاد، خیلی زیاد.
سرباز نه لزوما فقط به معنای آن‌که تفنگ دستش بدهی تا بجنگد، بلکه آدم‌های مطیع اوامر راس هرم قدرت که هرجا و هروقت خواستی چه در راهپیمایی، چه در کارخانه، چه در جنگ و چه در سخنرانی‌های رهبری سالن را پر بکنند.
در مهمترین نمونه حزب کمونیست شوروی، به شدت فرزندآوری را تبلیغ می‌کرد. جمعیت باید افزایش پیدا می‌کرد، کودکان شستشوی مغزی می‌شدند و در نسل‌های آینده شهروندان مطیع و بی‌خطری وجود می‌داشت که دهانشان را ببندند و صرفا برای حزب کف بزنند و به وقتش گوشت‌های دم توپ باشند.
حتی برای این امر مدال هم میدادند!


-یک مدال ویژه داشتن نشان "مادر قهرمان" بالاترین افتخار برای مادران در شوروی بود و به مادرانی اعطا می‌شد که ۱۰ فرزند یا بیشتر را به دنیا آورده و بزرگ کرده بودند. تا قبل از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱، بیش از ۴۰۰,۰۰۰ زن این عنوان را دریافت کردند.
جالب این که پس از فروپاشی شوروی، اعطای این عنوان متوقف شد، اما ولادیمیر پوتین در سال ۲۰۲۲ بار دیگر آن را احیا کرد و برای مادرانی که ۱۰ فرزند یا بیشتر دارند، جایزه نقدی قابل توجهی (در حال حاضر حدود ۱۶,۵۰۰ دلار) در نظر گرفت، با این شرط که تمامی فرزندان زنده باشند (البته استثناهایی برای فرزندان کشته شده در جنگ یا حملات تروریستی وجود دارد).

-نشان "شکوه مادرانه" درجات مختلف: این نشان در سه درجه (کلاس) مختلف اعطا می‌شد:
کلاس اول: به مادرانی که ۹ فرزند داشتند.
کلاس دوم: به مادرانی که ۸ فرزند داشتند.
کلاس سوم: به مادرانی که ۷ فرزند داشتند.
این نشان نیز همزمان با نشان "مادر قهرمان" در ۸ ژوئیه ۱۹۴۴ ایجاد شد.
شرایط اعطا: این نشان معمولاً در اولین سالگرد تولد آخرین فرزند اعطا می‌شد، به شرطی که سایر فرزندان (طبیعی یا به فرزندی پذیرفته شده) زنده می‌ماندند. فرزندانی که در شرایط قهرمانانه، نظامی یا سایر شرایط محترم جان خود را از دست داده بودند نیز به حساب می‌آمدند.

-علاوه دو نشان فوق، مدال دیگری نیز به نام "مدال مادری" وجود داشت که به مادرانی که ۵ یا ۶ فرزند را به دنیا آورده و بزرگ کرده بودند، تعلق می‌گرفت. این مدال نیز در دو درجه بود:

درجه اول: برای مادران دارای ۶ فرزند.
درجه دوم: برای مادران دارای ۵ فرزند.
بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۹۱ حدود ۸ میلیون عدد از این مدال‌ها به مادران شورویایی اهدا شد.

در آلمان نازی هم به همین صورت حزب مدال‌هایی به مادران اهدا می‌کرد. صلیب طلا به مادرانی با ۸ فرزند یا بیشتر، صلیب نقره به مادران ۶ و ۷ فرزنده و صلیب برنز به مادران ۵ فرزنده داده می‌شد.

در دوران حکومت مدبرانه‌ی چائوشسکو بر رومانی، حکومت به طور مداوم مردم را تشویق به فرزندآوری می‌کرد.
سقط جنین ممنوع شده و انجامش از نظر حکومت نه جرم ساده که جنایت بود. مادران باردار باید از لحظه‌ی آگاهی از بارداری تا وضع حمل تحت نظر پزشک قرار می‌گرفتند. چه خوب!... اما چه پزشکی، چه مراقبتی، چه آینده‌ای؟
برق برای منازل مردم یک کالای سوپر لوکس قلمداد می‌شد. وسایل برقی منزل مانند یخچال ممنوع بود. لامپ خانه نباید از ۴۰ وات بیشتر می‌بود و در صورت مشاهده جریمه داشت. بیمارستان‌هایی که قرار بود مثلا از مادران باردار و سایر بیماران مراقبت کنند، داشتن برق مداوم را یک نعمت ماورایی می‌دانستند.
بچه‌های تازه متولد شده که باید در لایف‌ساپورت نگه‌داری می‌شدند به خاطر قطع مداوم برق می‌مردند. عمل مادران باردار زیر عمل جراحی به دلیل قطع برق نیمه کاره می‌ماند. شانس می‌آوردی و از این مراحل عبور می‌کردی تازه در خیابان باید در صف‌های گاها چندکیلومتری غذا در صف می‌ایستادی.
اگر کارگر روستایی بودی و در شهر کار می‌کردی، بعد از ایستادن در همان صف‌ها ناگهان با این قانون برخورد می‌کردی که کارگران روستا حق خرید از فروشگاه‌های شهری را ندارند.
یک زمانی حکومت تصمیم گرفته بود تا صنایع سنگین کشور را توسعه ببخشد. آمده بود و یک کارخانه فولاد عظیم ساخته بود که به اندازه کل برق شهر بخارست (پایتخت) برق مصرف می‌کرد. همان هم کلا فقط می‌توانست با حدود ۱۰ درصد توان کار کند. در میانه این وضع ناگهان از بالا دستور می‌رسید که جمعیت کم است، رفقا باید جمعیت را افزایش دهیم.
(جالبه که این دیکتاتور رومانی حتی به مردم رژیم غذایی توصیه میکرده و میگفته ما مردم رومانی پرخوریم، مصرف مون زیاده. اشنا نیست؟!)"